Po I wojnie światowej Polański prezentował na wystawach zagranicznych głównie swój zbiór dotyczący znaczka „Polska nr 1”, nazywanego też „Za Łut” lub „Pierwsza Polska”. Za ten zbiór Polański otrzymywał wysokie wyróżnienia, w tym złoty medal w Paryżu w 1913 i 1925, pozłacane: Londyn (1912) i Genewa (1922). Na pierwszej, po odzyskaniu Niepodległości, zorganizowanej w Warszawie Polskiej Wystawie Marek, Polański przedstawił dramatyczne losy znaczka „Polska nr 1.” na przestrzeni dziejów. Znaczek ten bowiem został poddany represjom po powstaniu styczniowym. Na przełomie lat 1863–1864 władze carskie wycofały z obiegu, zarekwirowały z prywatnych kolekcji oraz Urzędów Pocztowych wszelkie dostępne egzemplarze tego znaczka. Zgromadzono w ten sposób około 200 tysięcy sztuk, które następnie spalono w ogrodach Pałacu Namiestnikowskiego.
Hubert Linde, minister poczt i telegrafów II RP, w uznaniu zasług dla upamiętniania historii poczty polskiej, uhonorował Polańskiego specjalnym listem pochwalnym.
W 1922 roku, odrodzona Rzeczpospolita zadebiutowała na Międzynarodowej Wystawie Znaczków Pocztowych w Genewie, gdzie Polański opracował i zaprezentował zbiory, będąc delegatem Ministerstwa Poczt i otrzymując złote medale.