rozpoczął współpracę z „Wiadomościami Literackimi”, następnie został ich pracownikiem etatowym, publikował tam rysunki i fotomontaże, wymyślał konkursy i zagadki, projektował także witrynę w siedzibie pisma. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1938 i 191. lokatą w korpusie oficerów artylerii.
Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany do baterii motorowej artylerii przeciwlotniczej typ A nr 22 i wyznaczony na stanowisko dowódcy IV plutonu. W połowie września 1939 znalazł się szpitalu z powodu dyzenterii, następnie uniknął niewoli niemieckiej. Jesienią 1939 przedostał się do Lwowa. W 1940 rozpoczął pracę jako scenograf w tamtejszym Państwowym Teatrze Miniatur. Po wejściu do Lwowa Niemców ukrywał się, od sierpnia 1942 posługiwał się dokumentami na nazwisko Zdzisław Kwaśniewski. 15 października 1942 ożenił się z Katarzyną Grzymalską, córką Wiesława Grzymalskiego, architekta. Jego żona przyjęła fikcyjne nazwisko męża i posługiwała się nim do śmierci. Sam Eile formalnie zmienił nazwisko na Eile-Kwaśniewski w 1948.