W drugiej ćwierci XVIII wieku kościół oraz lokalne dobra przejęły klaryski z Głogowa. W 1743 roku wykonano ambonę z fundacji opatki głogowskich klarysek. W 1810 roku nastąpiła w Prusach sekularyzacja dóbr klasztornych, w tym chróścińskich. W latach 60. XIX wieku dobudowano do kościoła ceglaną kruchtę od południa i poddano przebudowie otwory okienne. W końcu XIX wieku obiekt wyposażono w ołtarz neogotycki, ołtarze boczne i neogotyckie stalle. W 1920 roku silna burza uszkodziła ściany wieży (ostatecznie zawaliła się w 1929 roku, a odbudowano ją w 1933 roku). W 1933 roku zbudowano też emporę organową i posadowiono organy. W 1961 roku świątynia została poddana renowacji.
Architektura Kościół jest ceglany, jednonawowy, oszkarpowany, z przylegającym do nawy węższym, dwuprzęsłowym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium, przykrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Nawa kryta jest natomiast kasetonowym stropem. Od północy do prezbiterium przylega zakrystia ze sklepieniem kolebkowym. Do korpusu nawowego od zachodu przystawiono wieżę o rzucie kwadratu. Od południa do korpusu przylega kruchta.