Muzeum Pałacowe () – pekińskie muzeum obejmujące teren dawnego Zakazanego Miasta, posiadające największą na świecie kolekcję sztuki chińskiej, będącą kontynuacją zbiorów cesarskich.

Historia Po upadku cesarstwa w 1911 nowy republikański rząd Chin początkowo zezwolił rodzinie cesarskiej na dalsze zamieszkiwanie w prywatnej części Zakazanego Miasta. Już w roku 1914 jego pozostała część stała się muzeum, gdzie wystawiono na widok publiczny cesarskie artefakty z pałaców w Dżehol (dzis. Chengde) i Mukdenie (dzis. Shenyang). W 1924 ostatni cesarz Puyi opuścił Zakazane Miasto i 10 października następnego roku oficjalnie ogłoszono utworzenie na jego terenie Muzeum Pałacowego. Zgodnie z opublikowanym w 1925 roku inwentarzem muzeum dynastia Qing pozostawiła po sobie 1 860 000 przedmiotów różnej wartości.

thumb|left|Samochody ze skrzyniami ze zbiorami Muzeum Pałacowego ewakuowanymi na zachód. Chiny, lata 30. XX w. W związku z zagrożeniem Pekinu przez armię japońską pomiędzy lutym a majem 1933 najcenniejsze obiekty z kolekcji spakowano w 13 427 skrzyń, które wysłano do Szanghaju. Kolejne 6 tys. skrzyń zostało zebranych z Instytutu Wystaw Starożytności, Pałacu Letniego i Akademii Cesarskiej. W 1936 zostały one wysłane do Nankinu, gdzie wkrótce utworzono oddział muzeum.