Stojka zdołała przezwyciężyć opisane wyżej przeszkody. Opublikowała kilka publikacji książkowych o charakterze wspomnieniowym, w tym debiutancką Wir Leben im Verborgenen Aufzeichnungen einer Romni zwischen den Welten (1988). Książka ta stała się bestsellerem. Była jednocześnie ważnym krokiem w kierunku uświadomienia innym Europejczykom ogromu cierpień, których doświadczyli Romowie z rąk nazistów. Uczyniła też ze Stojki jedną z głównych postaci walczących o upamiętnienie oraz należyte utrwalenie ludobójstwa Romów w pamięci zbiorowej. Przyczyniła się dodatkowo do aktywizacji środowiska austriackich Romów oraz do uzyskania przez część z nich statusu odrębnej grupy etnicznej w 1993. Zachęcona sukcesem swojej pierwszej książki Stojka kontynuowała aktywność pisarską. W późniejszych latach ukazały się zatem kolejno Reisende auf dieser Welt (1992), Meine Wahl zu schreiben – ich kann es nicht Gedichte (2003) oraz Träume ich, dass ich lebe? Befreit aus Bergen-Belsen (2005). Pisała także wiersze. Jako poetka debiutowała w antologii Österreichische Lyrik und kein Wort Deutsch z 1990.

Pisarstwo nie było obce również członkom jej rodziny. Własne wspomnienia opublikowali też bracia Stojki, Karl (Auf der ganzen Welt zu Hause: Das Leben und Wandern des Zigeuners Karl Stojka, 1994) oraz Mongo (Papierene Kinder: Glück, Zerstörung und Neubeginn einer Roma-Familie in Österreich, 2000).

Działalność artystyczna