1964–1968), Nieuwkerken-Waas (1970–1976) i Sint-Niklaas (1976–1982). W latach 1965–1971 poseł do Izby Reprezentantów, a następnie do 1979 senator. Od 1971 do 1979 zasiadał w radzie kulturowej Regionu Flamandzkiego, od czerwca 1977 do kwietnia 1979 był jej przewodniczącym. W 1979 wybrano go posłem do Parlamentu Europejskiego, gdzie należał do władz Technicznej Grupy Niezależnych. 11 lutego 1981 zrezygnował z mandatu i wycofał się z bieżącej polityki. Od 1984 do 1986 kierował archiwum flamandzkich nacjonalistów ADVN, zaś od 1983 do 1989 – pozarządową organizacją na rzecz rozwoju (NCOS). W 1989 wystąpił z Unii Ludowej oskarżając ją o nierealizowanie własnych celów w koalicji; w 1996 założył wraz z socjalistycznym politykiem Norbertem De Batselierem stowarzyszenie Sienjaal.

Życie prywatne Był żonaty z Marią Van Boven, miał troje dzieci. Zmarł wskutek nowotworu gardła. W 2007 założono fundację jego imienia Centre Maurits Coppieters, zajmującą się promocją samorządności i lokalnych społeczności. Dwa lata później wydała ona poświęconą mu publikację.

Przypisy