Wyróżnia się następujące grupy: drażniące, np. chloroacetofenon, adamsyt, CS, chloropikryna psychotoksyczne, np. BZ, LSD-25, meskalina, sernyl parzące (nekrozujące), np. iperyty, luizyty powodują oparzenia i pęcherze na skórze oraz uszkadzają oczy i płuca; mogą powodować śmierć, ale ich głównym przeznaczeniem wojskowym jest uszkodzenie ciała i wyeliminowanie żołnierza z pola walki; ich trwałość zależna jest od składu chemicznego i czynników środowiskowych; stanowią one zagrożenie powodowane bezpośrednim kontaktem w miejscu skażenia oraz parami na drodze ich przemieszczania; duszące, np. fosgen, dwufosogen powodują duszności, bóle w klatce piersiowej oraz obrzęk i wysięk z płuc; mogą spowodować skurcz oskrzeli i śmierć w wyniku uduszenia; są to środki nietrwałe, nie utrzymując się dłużej niż kilkadziesiąt minut; ogólnotrujące, np. cyjanowodór, arsenowodór ograniczają przyswajanie tlenu z krwi przez komórki organizmu, powodują gwałtowną niewydolność oddechową; w środowisku naturalnym są nietrwałe i mogą oddziaływać toksycznie przez krótki czas tylko w rejonie ich użycia; paralityczno-drgawkowe, np.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bojowe środki trujące · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.