Ekoregion bałtyckich lasów mieszanych – to ekoregion charakteryzowany występowaniem umiarkowanego lasu liściastego na nizinach bezpośrednio sąsiadujących z Morzem Bałtyckim. Ekoregion ten rozciąga się od najbardziej na północ wysuniętych części Danii poprzez jej wschodnią część, z wyspami Cieśniny Duńskiej, południową część Skanii (Szwecja), znaczną częścią krajów związkowych Szlezwik-Holsztyn i Meklemburgia-Pomorze Przednie w Niemczech do Pomorza Zachodniego i Pomorza Gdańskiego, aż po Tczew na wschodzie.
Średnie roczne temperatury wahają się w granicach 7-13 °C, z łagodnymi zimami i latami: najgorętsze miesiące rzadko przekraczają 20 °C. Opady są częste i mają małą intensywność. Średnie opady w północnej Polsce dochodzą do około 600 m. Najbardziej charakterystycznym gatunkiem ekoregionu jest wodniczka. Lasy tego obszaru są zdominowane przez monokultury lasów bukowych i świerkowych. Głównymi zbiorowiskami leśnymi są: buczyny, lasy dębowo-bukowe, bory sosnowo-dębowe i bory mieszane. W lasach najważniejszymi gatunkami są dąb szypułkowy, dąb bezszypułkowy, jesion wyniosły, klon pospolity, jesion wyniosły, brzoza brodawkowata, buk zwyczajny, grab zwyczajny, olsza czarna. Występują tu również gatunki reliktowe m.in.