Notacja naukowa Zapis liczby składa się z następujących elementów: znak liczby (jeśli liczba jest ujemna to minus „−”, jeśli dodatnia to brak znaku lub plus „+”); mantysa znormalizowana, czyli liczba z cyframi liczby oryginalnej mieszcząca się w przedziale prawostronnie otwartym [1,10); mała lub wielka litera E; wykładnik (liczba całkowita) – jeśli wykładnik jest liczbą ujemną, to poprzedza się go znakiem „−” (minus), jeśli natomiast jest liczbą dodatnią, to opcjonalnie można poprzedzić go znakiem „+” (plus). Ten element zwany jest też cechą (dziesiętną).
Wartość liczby rzeczywistej zapisanej w notacji naukowej można odczytać, stosując się do poniższego wzoru:
gdzie: (ang. mantissa) – mantysa, (ang. exponent) – wykładnik (cecha).
Uwaga Wyrażenia w rodzaju 0⋅105, 0⋅10−2 aczkolwiek mają wartość 0, nie są jednak zapisem spełniającym warunki definicji notacji naukowej – mantysa nie może być mniejsza od 1.
Postać wykładnicza Postać wykładnicza to zapis liczby bezpośrednio w formie iloczynu postaci:
gdzie: jest mantysą znormalizowaną do przedziału [1,10), jest wykładnikiem całkowitym.