6 grudnia ponownie objął obowiązki dowódcy II batalionu. W kwietniu 1928 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie, w którym od 26 czerwca tego roku pełnił obowiązki szefa Oddziału Ogólnego. 31 października 1928 został przeniesiony w stan nieczynny na przeciąg 12 miesięcy. Później został oddany do dyspozycji szefa Departamentu Piechoty MSWojsk., a z dniem 31 marca 1930 przeniesiony w stan spoczynku. Po opuszczeniu szeregów wojska od 1932 był dziennikarzem w redakcji „Wieczoru Warszawskiego”. Mieszkał w Warszawie przy ul. Ordynackiej 5 m. 10., a w maju 1933 przy ul. Foksal 13 m. 9.

Zmarł w 1941 w Warszawie, w następstwie ran doznanych we wrześniu 1939. Został pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A16-5-7/8).

Od 10 stycznia 1916 był żonaty z Heleną (Haliną) Manowarda de Jana (1892–1955), z którą miał troje dzieci: Barbarę Strasburger (1917–1986), Annę (1932–2020) i Stefana. Stefan Zawadzki ps. „Bolesław” (1919–2007), jako kapral podchorąży wziął udział w powstaniu warszawskim.