Andrzej Gawroński (ur. 24 listopada 1793 w Lutosławice, zm. 17 listopada 1864 w Paryżu) – żołnierz wojsk Księstwa Warszawskiego, oficer Królestwa Polskiego, członek sprzysiężenia Piotra Wysockiego, emigrant.
Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa Rawy-Gawrońskiego z Gawron h. Rawicz i jego żony Apolonii z d. Sędzimir w Lutosławicach. W źródłach podawane są dwie daty jego urodzin: 24 listopada 1793 oraz 30 listopada 1796. W 1809 został żołnierzem Batalionu Saperów. Brał udział w wojnie z Austrią i walczył w bitwach pod Raszynem, Pragą i Górą Kalwarią. Następnie uczestniczył w kampanii 1812 i walczył pod Mohylewem, Borysowem oraz w bitwie nad Berezyną. W kampanii saskiej uczestniczył w oblężeniu Drezna.
W 1814 powrócił do kraju i służył w batalionie saperów od 1818 zajmował stanowisko kasjera. Był członkiem loży wolnomularskiej.
Należał do jednych z organizatorów konspiracji przedpowstaniowej oraz był członkiem sprzysiężenia Wysockiego. Aktywnie uczestniczył w wypadkach Nocy listopadowej i ostatecznie przeszedł do Galicji gdzie był internowany przez Austriaków.
Awanse saper 1 klasy – 1810, wrzesień 1811 – kapral, luty 1812 – sierżant, styczeń 1813 – st.