Daisy Cutter była wyposażona w specjalny zapalnik w postaci pręta o długości od 0,3 do 2 metrów powodujący jej detonację nad powierzchnią gruntu dzięki czemu, fala uderzeniowa rozchodziła się na boki nie wybijając krateru, umożliwiając utworzenie w gęstej roślinności dżungli lądowiska dla śmigłowców.
Ze względu na znaczną siłę eksplozji powodującej olbrzymi podmuch i wstrząs gruntu stosowano je jako narzędzie wojny psychologicznej w 2001 roku podczas ataku na Afganistan i górski kompleks umocnień Talibów, jaskiń Tora Bora. Bomby BLU-82 zastosowano także w 1991 roku podczas działań w Zatoce Perskiej, pierwotnie jako środek do niszczenia pól minowych (próby te zakończyły się niepowodzeniem, gdyż nie wszystkie miny ulegały zniszczeniu). Podczas I wojny w Zatoce Perskiej zrzucono 11 bomb tego typu.
Ładunek wybuchowy BLU-82 stanowi mieszanina azotanu amonu, proszku aluminiowego i polistyrenu nazywana . Podczas wybuchu najpierw następuje rozrzucenie mieszaniny w powietrzu a następnie jej zapłon. Ten sposób eksplozji podobny do zasady działania broni termobarycznej nazywanej również paliwowo-powietrzną, powoduje, że czasem błędnie zalicza się BLU-82 do tej kategorii.