Mokrzecki miał odrzucić nieprzyjaciela w kierunku Połocka i opanować obszar na południowy zachód od linii rzek Dźwina – Ułła, oraz Lepel – Kanał Berezyński.
Aby sparaliżować akcję zaczepną Polaków, 1 września dwie brygady 1 i 2 Dywizji Strzelców uderzyły z rejonu Dryssy na polską 1 Brygadę Jazdy i odrzuciły ją na Czeress. Równocześnie sowiecka 17 Dywizja Strzelców zaatakowała oddziały 8 Dywizji Piechoty rozlokowane nad Autą. Sowieckie natarcie zagroziło przerwaniem linii obrony na styku polskich 8 DP i 1 DP Leg. Dowódca frontu przydzielił dowódcy 8 Dywizji wsparcie – grupę wielkopolską w sile dwóch batalionów piechoty i cztery baterii artylerii. Z uwagi na odległość, mogła ona jednak wejść do walki dopiero około 10 września.
W wyniku cofnięcia się pułków polskiej 1 Brygady Jazdy, odsłonięte zostało skrzydło 1 Dywizji Piechoty Legionów. Z dużymi stratami zatrzymał Sowietów nad Wiatą I batalion 5 pułku piechoty Legionów, a po wejściu do walki głównych sił pułku mjr. Dęba-Biernackiego, zgrupowanego do tej pory pod Krasławiem, odrzucono przeciwnika za Woltę. Sowieci wykorzystali osłabiony odcinek obrony pod Krasławiem i nocą z 9 na 10 września 3 Brygada 4 Dywizji Strzelców rozbiła pozostawiony tutaj III/6 pułku piechoty Legionów oraz dwie kompanie 5 pp Leg.