Po zakończeniu wojny kontynuował służbę w 66 pp w Chełmnie na stanowisku dowódcy 5 kompanii, a później adiutanta. W kwietniu 1928 został oficjalnie przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym oddaniem do dyspozycji komendanta kadry, a nieoficjalnie do Oddziału II Sztabu Generalnego na stanowisko kierownika referatu Ekspozytury Nr 1. W czerwcu 1930 został przeniesiony do 43 pułku piechoty w Dubnie i przydzielony do II batalionu, detaszowanego w Brodach, a w maju 1932 przeniesiony do garnizonu Dubno na stanowisko dowódcy 3 kompanii karabinów maszynowych. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie. 27 czerwca 1935 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 40. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W sierpniu tego roku został przeniesiony do 19 pułku piechoty we Lwowie. W 1939 pełnił w nim służbę na stanowisku oficera administracyjno-materiałowego. W sierpniu, w czasie mobilizacji, objął obowiązki kwatermistrza pułku i na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. Został ranny. 21 września dostał się do niemieckiej niewoli. Początkowo został przewieziony do szpitala w Lesznie k. Warszawy, a po wyleczeniu został osadzony w Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech.