Układ funkcjonalny Na parterze znajdowały się przedsionek, pokój dzienny, korytarz, kuchnia i łazienka. Pokój dzienny otwierał się w stronę przeszklonej elewacji frontowej. Piętro zajmowały dwa pokoje dostępne po wewnętrznych schodach.

Program funkcjonalny odpowiadał niewielkiemu domowi przeznaczonemu dla rodziny, nie zaś wyłącznie pawilonowi noclegowemu. W ośrodkach wypoczynkowych wnętrza bywały jednak upraszczane, a kuchnię lub łazienkę zastępowano dodatkowymi miejscami do spania.

Konstrukcja Domek posadawiano na punktowych podporach, zazwyczaj betonowych, rozmieszczonych w trzech równoległych rzędach. Na podporach układano podwaliny, do których mocowano zasadniczą konstrukcję budynku.

Podstawowym elementem nośnym były powtarzalne drewniane ramy nazywane w dokumentacji „kozłami”. Każda składała się z dwóch krokwi, dolnego ściągu i jętek. Elementy łączono najpierw na ziemi, a następnie całe ramy podnoszono do pionu i ustawiano kolejno wzdłuż osi domu.

Po ustabilizowaniu ram montowano prefabrykowane moduły połaci dachowych. Składały się one z wewnętrznej podbitki, warstwy izolacji termicznej oraz zewnętrznej płyty pilśniowej. Jako izolację przewidywano styropian samogasnący albo wełnę mineralną.