Wskazywał też 13 cennych obiektów godnych ochrony, w granicach których dopuszczalne miało być zachowanie ówczesnego użytkowania gospodarczego. Rok później Jerzy Smoleński, członek Państwowej Rady Ochrony Przyrody przedstawił projekt powołania parku narodowego na północno-wschodnich zboczach Gór Czywczyńskich. Plany te pokrzyżował wybuch II wojny światowej i utrata tych terenów na rzecz Związku Radzieckiego.
Niemniej na walory przyrodnicze opisywanego terenu wskazywali nie tylko autorzy w okresie polskim, ale też radzieckim (W. Horbyk, Tetiana Andrijenko, Jełyzaweta Bradis, Lidija Miłkina) a później ukraińskim (m.in. Mychajło Zahulski, Illa Czornej). Postulowano utworzenie wspólnego z nieodległą Rumunią obszaru ochrony przyrody. Pierwszymi rzeczywistymi krokami w kierunku stworzenia terenów chronionych było powołanie w 1997 roku dwóch rezerwatów: krajobrazowego (łandszaftnyj zakaznyk) pn. „Czywczyno-Hryniawśkyj” o powierzchni 7243 ha oraz wodnego (hidrołohicznyj) pn. „Rika Czornyj Czeremosz z prybereżnoju smuhoju” (Rzeka Czarny Czeremosz z pasem przybrzeżnym) o powierzchni 1740 ha.