Z punktu widzenia geobotaniki Wierchowiński Park Narodowy leży w Europejskim Obszarze Lasów Liściastych, Karpacko-Alpejskiej Prowincji Górskiej, Podprowincji Wschodniokarpackiej i wreszcie w Okręgu Marmarosko-Czarnohorsko-Świdowieckim: skalnym i lasów dębowych, bukowych, jodłowych i świerkowych oraz roślinności subalpejskiej i alpejskiej.
Góry Czywczyńskie to część krystalicznych Karpat Marmaroskich zbudowanych ze skał metamorficznych pokrytych skałami osadowymi z okresu paleozoiku i mezozoiku. Specyficzny sposób ukształtowania (jedyny taki w Karpatach), w tym charakterystyczne iglice i wychodnie wapieni w formie skałek oraz zwięzłe skały osadowe przyczyniły się do wykształcenia charakterystycznej zróżnicowanej flory bogatej w dużą liczbę gatunków rzadkich. W przeciwieństwie do nich Połoniny Hryniawskie to góry pochodzenia fliszowego zbudowane z piaskowców, kwarcytów, zlepieńców i łupków okresu kredy i paleogenu. Podłoże to co do zasady prowadzi do stosunkowej jednorodności biologicznej. Różnice pomiędzy oboma pasmami, które rozdziela dolina Czarnego Czeremoszu, powodują, że na terenie Parku występuje znaczna liczba nisz ekologicznych i mikroklimatycznych.