Kontakty zanikły po rozpadzie Jugosławii, choć społeczność nie uległa całkowitej asymilicji dzięki odrębności wyznaniowej (Serbowie byli prawosławni, Węgrzy katoliccy, Totutowie określali się jako wanielicy, czyli ewangelicy) oraz gwary cieszyńskiej i przekazowi pamięci. Świadomość przynależności do społeczności polskiej odżyła w XXI w.
Starsi Toutowie zachowali zdolność do mówienia gwarą wiślańską należącą do gwary cieszyńskiej. Charakteryzuje ich umiejętność wciągającej narracji, ponieważ przekazywanie informacji o przeszłości migrantów oraz pamięci o kraju przodków odbywało się tylko za pomocą przekazu oralnego. Emigrujący nie znali pisanego języka polskiego, ponieważ w szkole uczyli się tylko języka czeskiego i niemieckiego. Czytania uczyli się z czesko- i polskojęzycznych Biblii i kancjonałów. Wspomnienia spisywali już w Serbii, posługując się alfabetem serbskim – cyrylicą i łacinką. Polacy z Ostojićeva ulegli „procesowi slowakizacji”. Mając słabe poczucie świadomości narodowej, ze względu na podobieństwo językowe oraz wspólne wyznanie ewangelicko-augsburskie, współpracowali ze Słowakami. Byli też (i nadal są) postrzegani jako Słowacy. Podczas II wojny światowej, deklarując się jako Słowacy, uchronili się przed represjami ze strony Niemców.