W 1861 r. w Finlandii, a od 1864 przy sztabach okręgów wojskowych zorganizowano szkoły junkierskie (piechoty, kawalerii i kozackie). Przyjmowano do nich osoby, które nie ukończyły szkoły średniej, edukacja była prowadzona według skróconych programów. W latach 1897–1910 szkoły junkierskie stopniowo przekształcano w szkoły wojskowe.
Aby zaspokoić potrzeby w zakresie oficerów artylerii i saperów w 1894 Konstantynowska Szkoła Wojskowa została przekształcona w szkołę artylerii, w latach 1913–1915 zorganizowano Nikołajewską i Siergiejewską Artylerii oraz Aleksiejewską Szkołę Inżynieryjną.
Podczas I wojny światowej szkoły wojskowe przeszły na przyspieszony kurs nauki. Do 1917 roku było 25 szkół wojskowych: 13 piechoty, 3 kawalerii, 2 kozackie, 4 artylerii, 2 inżynieryjne i wojskowo-topograficzne. Szkoły piechoty, kawalerii i kozackie były prowadzone przez Główny Zarząd Wojskowych Instytucji Szkolnych (Главное управление военно-учебных заведений), artylerii – Główny Zarząd Artylerii (Главное артиллерийское управление), inżynieryjne – Główny Wojskowy Zarząd Techniczny (Главное военно-техническое управление), wojskowo-topograficzne – Główny Zarząd Sztabu Generalnego (Главное управление Генерального штаба).
Szkoły wojskowe zostały rozwiązane w latach 1917–1919.
Przypisy Каталог » Российский государственный военно-исторический архив. Путеводитель. Том 3. 2008 » Раздел 19. Фонды военно-учебных заведений » Военные училища; 2021.