Priorytety leżące u podstaw reform były następujące: podstawową rolą armii ma być obrona północno-zachodniej granicy przed zewnętrzną agresją; wszystkie jednostki miały mieć przeszkolenie i zdobyć doświadczenie w służbie na tej właśnie granicy; organizacja armii powinna być taka sama w czasie pokoju, jak w czasie wojny; utrzymanie bezpieczeństwa wewnętrznego miało być dla wojska zadaniem drugorzędnym, w razie potrzeby powinno udzielić wsparcia policji.

Lord Kitchener został armię rozproszoną po całym kraju na posterunkach w sile brygady lub pułku, zapewniające garnizony dla większości dużych miast. Zreformowana Indian Army miała stacjonować w formacjach operacyjnych i skoncentrować się na północy subkontynentu. Plan głównodowodzącego w Indach przewidywał utworzenie dziewięciu dywizji bojowych zgrupowanych w dwóch dowództwach korpusu na głównych osiach przechodzących przez granicę północno-zachodnią. Pięć dywizji miało zostać zgrupowanych na osi Lucknow–Peszawar–Chajber, a cztery na osi Bombaj–Mhow–Kweta.