W wyborach prezydenckich w 1940 roku poparł generała Manuela Ávila Camacho, a po jego sukcesie czasowo wycofał się z życia publicznego. Do polityki powrócił po włączeniu się Meksyku do II wojny światowej w 1942 roku. W 1943 objął stanowisko ministra obrony, które piastował do 1945, w ostatnim roku ministerialnej kadencji został naczelnym dowódcą armii meksykańskiej. Ponownie wycofał się z polityki pod koniec 1945 roku. W kolejnych latach nie pełnił żadnych funkcji politycznych. Przez lata pozostawał symbolem meksykańskiej lewicy i głównym przeciwnikiem amerykańskich wpływów ekonomicznych i politycznych w Meksyku. W 1959 roku z sympatią przyjął rewolucję kubańską. W kolejnych latach od odejścia z życia publicznego, wspierał opozycyjne organizacje polityczne. Na początku lat 60. poparł koalicję lewicowych partii politycznych, Narodowy Ruch Wyzwolenia.
22 listopada 1950 w Warszawie na II Kongresie Obrońców Pokoju został wybrany w skład Światowej Rady PokojuTrybuna Robotnicza z 1950, nr 324 str. 3 [dostęp z dnia: 2016-08-03], jako wiceprzewodniczący.
Lázaro Cárdenas zmarł w mieście Meksyk 19 października 1970 roku w wieku 75 lat. Jego syn Cuauhtémoc Cárdenas Solórzano również jest politykiem.