Hipolit PodhorodeckiW ewidencji wojskowych C. K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Hippolyt Podhorodecki”, „Hipolyt Podhorodecki” „Hypolit Podhorodecki”, „Hypolit Ritter von Podhorodecki”, „Hippolyt Ritter von Podhorodecki”. (ur. 1840 w Miżyńcu, zm. 17 lutego 1921) – doktor praw, tytularny pułkownik C. K. Armii.
Życiorys Urodził się w 1840 w Miżyńcu. Jako słuchacz praw w 1863 przystąpił do powstania styczniowego 1863. Służył w oddziale Franciszka Ksawerego Horodyńskiego w szeregach kosynierów. Brał udział w bitwie pod Radziwiłłowem (zakończonej niepowodzeniem 2 lipca 1863). Był także karabinierem w czasie wyprawy Jana Żalplachty Zapałowicza.
Po upadku powstania ukończył studia prawnicze. Od około 1865 był praktykantem audytoriatu w C. K. Audytoriacie••, po czym w maju 1867 został nadporucznikiem audytorem w 3 granicznym pułku piechoty w Ogulinie••. W stopniu porucznika audytoriatu był oficerem służby frontowej. Następnie został zweryfikowany w stopniu nadporucznika piechoty z dniem 1 maja 1869. Od tego czasu służył w 58 Galicyjskim pułku piechoty w Pesth-Ofen•. Od około 1870 służył w szeregach 80 Galicyjskiego pułku piechoty we Lwowie, gdzie już ze stopniem doktora praw od około 1871 do około 1874 był oficerem powiatowym uzupełnień (w Złoczowie)••. W kolejnych latach pozostawał oficerem 80 pułku••••.