Odkrycie i badania Według miejscowej tradycji wejście do jaskini zostało zauważone około 1897 roku przez mieszkańca Obertraun Petera Gamsjägera podczas poszukiwania zaginionych zwierząt. Jaskinia była jednak prawdopodobnie znana miejscowej ludności już wcześniej.
Przełom w badaniach nastąpił 17 lipca 1910 roku, kiedy speleolodzy Georg Lahner, Hanna Bock i Hermann Bock pokonali tzw. Große Eisabgrund, wcześniej blokujący dostęp do dalszych partii jaskini. Odkrycie rozległych sal i mas lodowych zapoczątkowało systematyczne badania Dachstein-Rieseneishöhle.
W następnych latach eksplorowano kolejne korytarze, sporządzano plany i prowadzono obserwacje mikroklimatu oraz zmian pokrywy lodowej. Badania jaskini miały znaczenie dla rozwoju austriackiej speleologii i badań nad funkcjonowaniem dynamicznych jaskiń lodowych.
Lód i mikroklimat Dachstein-Rieseneishöhle należy do dynamicznych jaskiń lodowych. Powietrze krąży między otworami położonymi na różnych wysokościach. Zimą zimne powietrze napływa do niższych partii systemu, ochładzając skały i zalegającą wodę, natomiast latem utrzymująca się niska temperatura ogranicza topnienie lodu.