Te gwary jednak, nie mając u siebie stosownych dźwięków, aby oddać obce i , zastąpiły je znanymi sobie i (najwyraźniej uznając ich brak palatalności za pierwszorzędną cechę, a miejsce artykulacji za mniej znaczące). Twarde oraz zostały zapożyczone z nowego systemu i zastąpiły oraz ; pozostałe i tworzyły asymetrię w głosowni i, nie mogąc utrzymać się długo, zlały się w i (zresztą sam status jako osobnego fonemu w dawnej polszczyźnie jest wątpliwy).

Mazurzenie a język literacki Ponieważ w polskim języku literackim nie ma mazurzenia, było ono od dawna zwykle uznawane za wymowę gorszą. Osoby usiłujące wyzbyć się mazurzenia nie wiedziały, w których wyrazach powinny wprowadzić obce sobie głoski zadziąsłowe, chyba że je posłyszały w wymowie z rozróżnieniem, a w innych przypadkach popełniały często błędy. Mylne wprowadzenie głosek , , , zamiast , , , do wyrazów, w których nigdy ich nie było nazywa się szadzeniem lub po prostu mylnym odmazurzeniem. Przykłady słów z szadzeniem zanotowane w gwarach według Atlasu Gwar Polskich: proszo zamiast „proso”, bydlęczy zamiast „bydlęcy”, szmalec zamiast „smalec”.