Po uzyskaniu urlopu w 1916 roku Manicki kontynuował budowę struktur POW w Wołominie, organizował również komitet pomocy żołnierzom legionów internowanym w Obozie internowania w Szczypiornie. Prowadził też oddział skautów, nad którym dowodzenie przekazał 13 sierpnia 1916 roku Tomaszowi Piskorskiemu, który parę tygodni później z kilku również przez siebie zorganizowanych zastępów stworzył tu drużynę harcerską, która później uzyskała nazwę Pierwszej Wołomińskiej Drużyny Harcerzy im. Władysława Łokietka.
Zaraz po ślubie, w listopadzie 1918 roku ponownie zgłosił się do służby wojskowej, walczył w pułku szwoleżerów 1 Brygady Jazdy Władysława Beliny-Prażmowskiego. Z pułkiem tym zdobył Wilno. W 1920 roku służył w sztabie 1 Dywizji Piechoty Legionów.
Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej został zdemobilizowany dla poratowania zdrowia. Po wyleczeniu, 1 kwietnia 1924 roku ponownie wstąpił do Wojska Polskiego jako podoficer zawodowy. Służył w 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy” dyslokowanym w warszawskiej Cytadeli. Był instruktorem, zajmował się szkoleniem poborowych.
W 1933 roku uczył przysposobienia wojskowego w warszawskich gimnazjach, m.in. Gimnazjum Towarzystwa im. Jana Zamoyskiego i Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki w Warszawie.
Awanse kapral – ok.