nie wie, czy jej wierzyć, kiedy deklaruje, że jest prawdziwą panną młodą, a pytany przez nią kilkakrotnie popełnia błędy, pokazując, że niewiele wie o życiu prywatnym Alberto. Tymczasem Martino, zawstydzony pytaniami Don Eusebio i Ernestiny o prawdziwą tożsamość jego pana, próbuje jakoś zaradzić sprawie.

W obecności Berenice dochodzi do konfrontacji dwóch zalotników. Ujawniają się, jeśli nie ich tożsamości, to przynajmniej ich prawdziwe uczucia: Parmenione wybrał Ernestinę, a jeśli Berenice odwzajemni miłość Alberto, ten poślubi ją bez względu na to, czy jest markizą, czy nie. Mimo to Berenice jest wściekła: chce być panią swojego przeznaczenia i chce poznać prawdę. Wreszcie to sam Parmenione z własnej woli przedstawia się don Eusebio i Ernestinie swoim prawdziwym imieniem. Okazuje się, że Ernestina jest dziewczyną, której poszukiwał Parmenione. Mężczyzna, z którym uciekła, opuścił ją. Parmenione oświadcza się jej, a ona się zgadza. Wszystko idzie w dobrym kierunku. Alberto może poślubić Berenice i wybacza Parmenione.