Jedynym motywem zdobniczym są wykusze w formie ceglanych okien. Fasada znajduje się w zachodniej części świątyni. Kościół nakrywa dwuspadowy dach pokryty blachą cynkową. Przy połączeniu dachu i muru biegnie prosty ceglany fryz. Na wysokości ołtarza głównego na środku dachu znajduje się sygnaturka. Oprócz tego jest tam umieszczony żelazny krzyż pokazujący miejsce gdzie w kościele znajduje się prezbiterium. Do świątyni wchodzi się przez cztery wejścia. Główne wejście jest wtopione w elewację frontową. Portalem drzwi są zakładające się na siebie łuki. W niszy tej znajdują się masywne podwójne dębowe drzwi o barwie naturalnego drewna. Drugie wejście jest umieszczone w południowej ścianie świątyni. Pozostałymi wejściami są: to od strony zakrystii i kaplicy. Budowla jest trójnawowa. Granice naw są wyznaczone przez proste filary. Nawa główna prowadzi do prezbiterium natomiast boczne do ołtarzy bocznych. Sklepienie świątyni w nawach jest wyłożone drewnem, przy czym w nawie głównej ma formę beczkowatą, natomiast w bocznych jest to prosty sufit. Kaplica obecnie pełni funkcję kaplicy przedpogrzebowej, chociaż bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej pełniła funkcję podręcznego magazynu a nawet pomieszczenia gdzie znajdował się piec ogrzewający świątynię.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kościół św. Dominika w Bierzwiennej Długiej · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.