Teksty odbijały się szerokim echem i padały na podatny grunt ze względu na oburzenie postanowieniami traktatu wersalskiego, który krytykowała. Nie zgadzała się z utworzeniem Wolnego Miasta Gdańska i przebiegiem nowych granic wschodniej części Niemiec.
W dniu 4 lutego 1919 została wybrana jako reprezentantka Gdańska i Prus Zachodnich do Zgromadzenia Narodowego w Weimarze. Należała do partii niemiecko-narodowej. Jej mandat poselski wygasł w 1920. Swoje poglądy publikowała w rozprawie Die Geknechteten, wydanej w 1922, wydrukowanej rok później pracy Die Ostmark oraz wydanej w 1924 publikacji Grenzmarkgeist.
Prezydent Republiki Weimarskiej Paul von Hindenburg w 1926 w nagrodę za działalność publicystyczną nadał jej dożywotnią pensję honorową.
Dorobek literacki W jej dorobku mieszczą się także pamiętnik Danziger Bilder (1908) (opis Gdańska z perspektywy nastolatki), który doczekał się również polskiej wersji pt. Obrazki Gdańskie (2017), oraz nowela Heinrich Wilhelm Schirmacher – merkwürdige Begebenheiten seines Lebens. W 1921 opublikowała wspomnienia pt.