W 1945 z ramienia radzieckich władz okupacyjnych organizował powrót robotników przemysłowych z Saksonii i Turyngii do Polski.
W sezonie 1945/1946 był reżyserem Miejskich Teatrów Dramatycznych w Warszawie. W latach 1946–1950 sprawował funkcje dyrektora i kierownika artystycznego Teatru im. Żeromskiego w Kielcach, 1950–1952 – Teatrów Dramatycznych w Szczecinie (kierownikiem artystycznym był tam do 1951). W tym okresie gościnnie reżyserował w Teatrze im. Osterwy w Lublinie. W latach 1952–1955 był reżyserem w Teatrze Wybrzeże i wykładowcą kultury słowa na WSP w Gdańsku. Od 1955 do 1958 pełnił obowiązki dyrektora i kierownika artystycznego Teatru Ziemi Rzeszowskiej (od 1957 pod nazwą Teatr im. Siemaszkowej), od 1958 do 1961 – Teatru Ziemi Pomorskiej w Bydgoszczy i Toruniu, 1961–1972 – Teatru im. Wilama Horzycy w Toruniu. W 1960 przyczynił się do utworzenia Teatru Kameralnego w Bydgoszczy. W 1959 zainicjował powstanie Festiwalu Teatru Polski Północnej w Toruniu. Zostały na nim nagrodzone wyreżyserowane przez niego spektakle: Kordian Juliusza Słowackiego (1960), Skandal w Hellbergu Jerzego Broszkiewicza (1962), Noc listopadową Stanisława Wyspiańskiego (1964) i Ścieżka zbawienia Jorgego Andrade.