Historia poznania Schronisko znane było od dawna. W 1880 r. było badane archeologicznie przez G. Ossowskiego, który rozkopał jego namulisko. Znalazł artefakty pochodzące z neolitu i szczękę kobiety. Z. Durczewski w 1948 r. znalazł kawałki ceramiki ludów kultury łużyckiej. Schronisko zinwentaryzował Kazimierz Kowalski w 1951 r. E. Rook w 1980 r. w krótkim wykazie stanowisk wymienia zabytki ceramiczne zaliczone do kultury pucharów lejkowatych i kultury ceramiki sznurowej. E. Chochorowska w 2006 r. wymienia wyroby krzemienne i ceramikę z neolitu, epoki brązu i okresu wpływów rzymskich.
Aktualny plan i opis inwentarzowy sporządził J. Nowak w 2010 r.
Przypisy E. Chochorowska. Źródła archeologiczne z Jury Ojcowskiej w zbiorach Muzeum Archeologicznego w Krakowie. [W:] Jura Ojcowska w pradziejach i początkach państwa polskiego pod red. J Lecha i J. Partyki: 2006, 225-244, Ojców. Z. Durczewski. Grupa górnośląsko-małopolska kultury łużyckiej w Polsce, cz II. Kraków: Polska Akademia Um. Wydawnictwo Śląskie. Prace Prehistoryczne 6, 1948.