W Sanoku od 1964 do 1972 był przewodniczącym zarządu Towarzystwa Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka. Był autorem rozdziału pt. Dorobek i perspektywy ziemi sanockiej w publikacji Ziemia sanocka, wydanej w 1966. 22 lipca 1964 dokonał odsłonięcia dwóch pomników ofiar zbrodni hitlerowskich pod Zagórzem nieopodal Sanoka: w byłym obozie pracy w Zasławiu oraz na miejscu egzekucji w lesie Hanusiska. Był też przewodniczącym Społecznego Komitetu Budowy Sztucznego Lodowiska Torsan w Sanoku, otwartego oficjalnie 9 listopada 1968.
Od maja 1973 do 1 czerwca 1975 był I sekretarzem Komitetu Powiatowego PZPR w Tarnobrzegu. Po ustanowieniu województwa tarnobrzeskiego od 4 czerwca 1975 do 21 czerwca 1981 był przewodniczącym Wojewódzkiej Komisji Kontroli Partyjnej (WKKP) w Tarnobrzegu, od 4 czerwca 1975 członkiem egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Tarnobrzegu. 8 listopada 1975 został wybrany ponownie do egzekutywy KW PZPR oraz zasiadł w sekretariacie KW PZPR w Tarnobrzegu. 20 grudnia 1979 ponownie został wybrany do sekretariatu KW PZPR. W drugiej połowie lat 70. był przewodniczącym wojewódzkiej struktury ORMO w Tarnobrzegu.