Zamiast rozwijać modny w tym czasie styl Şeyha Hamdullaha Karahisari starał się ożywić sześć klasycznych duktów Jakuta al-Mustasimiego (zm. 1298), doprowadzając do doskonałości zwłaszcza sülüs i tevkî. Jego nesih (zobacz ilustracje nr 2 i 4) nie mógł konkurować z tym wprowadzonym przez Şeyha Hamdullaha i tylko w zakresie dużego sülüs (celî sülüs) (zobacz ilustracja nr 1) przyjmuje się, iż jego styl był efektywniejszy. Podobnie jak Hamdullah Karahisari preferował używanie celî sülüs, któremu towarzyszył nesih na obrzeżach, ale oprócz tego eksperymentował z wieloma różnymi kaligraficznymi formami, takimi jak „kwadratowe kufi” (banna’i, makili), podwójne inskrypcje zawierające lustrzane obrazy (musanna) i tusze różnych kolorów. Był znany także z używania tzw. pisma łańcuchowego (musalsal), w którym litery były połączone tak jakby pióro nie odrywało się od papieru. Za mistrzowski przykład użycia dwóch tak odmiennych technik jak „kwadratowe kufi” i „pismo łańcuchowe” uchodzi jego frontyspis do zbioru tekstów religijnych skopiowanych dla Sulejmana ok. 1550 (zobacz ilustracja nr 5). Był także (wraz ze swoim przybranym synem Hasanem Çelebim (zm.