Projekt „Duc de Duras” został opracowany przez królewskiego konstruktora Antoine Groignarda, jako kolejna jednostka handlowa o wyporności około 900 ton, z niewielkim uzbrojeniem, przygotowana w razie konieczności na szybką przebudowę do w pełni uzbrojonego i wyposażonego okrętu.
Służba „Duc de Duras” po wejściu do służby odbył jedynie dwa rejsy jako jednostka handlowa. W 1769 roku po bankructwie Francuskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej został przejęty przez francuski skarb królewski. Po wybuchu w 1775 roku wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, król Ludwik XVI aktywnie wspierał siły amerykańskie. 4 lutego 1779 roku jednostka została przekazana Continental Navy, a jej dowódcą został John Paul Jones. Nieużywany od dłuższego czasu okręt wymagał remontu, przebudowy i dozbrojenia. Prace w stoczni i kompletowanie nowej załogi trwały do 19 czerwca 1779 roku, kiedy to „Bonhomme Richard” wraz z improwizowaną eskadrą wypłynął w swój pierwszy patrol bojowy, którego celem było atakowanie brytyjskich jednostek.