Wojna Chile i Peru z Hiszpanią – morski konflikt zbrojny pomiędzy Chile i Peru, wspieranymi przez Ekwador i Boliwię, a Hiszpanią, w latach 1865–1866 (oficjalnie zakończona w 1871).
U podłoża konfliktu leżał fakt uzyskania niepodległości przez dawne hiszpańskie kolonie w Ameryce Południowej – przede wszystkim Chile (1818) i Peru (1821) i wiążąca się z tym utrata wpływów Hiszpanii na tym obszarze, z czym nie chciały się pogodzić władze Hiszpanii, rządzonej wówczas przez królową Izabelę II. Hiszpania nie uznawała przy tym w dalszym ciągu niepodległości Peru.
Sytuacja w Peru Pod koniec 1862 roku Hiszpania wysłała na wody Ameryki Południowej eskadrę okrętów („Triunfo”, „Resolucion” i „Virjen de Covadonga”) pod dowództwem kontradmirała Luisa Hernandeza Pinzóna, w charakterze ekspedycji naukowej, której celem było jednak również zamanifestowanie obecności militarnej i wzmocnienie pozycji mieszkających tam Hiszpanów. Pod pretekstem odszkodowania za dwóch obywateli hiszpańskich zabitych w Lambayeque w sierpniu 1863, Hiszpania wystąpiła z roszczeniami finansowymi względem Peru. W tym czasie, od sierpnia 1863 rządy w Peru sprawował prezydent Juan Antonio Pezet.