Charakterystyka Kečovské škrapy to prawdopodobnie najlepiej wykształcony obszar lapiazu w Słowackim Krasie, a przypuszczalnie i w całej Słowacji. Cały teren rezerwatu to miernie stromy, mało rozczłonkowany fragment zbocza, na którym na powierzchni gęsto występuje goła skała wapienna. Te występy mają postać ciągów niskich grzebieni skalnych lub pól niewielkich skałek wyraźnie objętych procesem krasowacenia, których biała barwa odcina się od zieleni muraw rosnących pomiędzy nimi.
Dzisiejszy obraz tego terenu jest dziełem człowieka. To jego długotrwała działalność doprowadziła do wylesienia terenu, a intensywne pasterstwo doprowadziło do częściowego wymycia gleby i stworzyło obszar krasowy o cechach charakterystycznych dla terenów położonych na południu Europy, na Półwyspie Bałkańskim. Teren ten stał się domem wielu chronionych, rzadkich, sucho- i ciepłolubnych gatunków roślin i zwierząt. Paradoks polega na tym, że uznanie tego obszaru za rezerwat przyrody i zakaz wypasu bydła, zwłaszcza kóz i owiec, doprowadziły do kolejnych zmian tutejszych biocenoz w postaci inwazji kilku gatunków traw, które zagłuszają i eliminują wcześniej tu występujące gatunki roślin. To z kolei prowadzi do utraty bazy żywieniowej szeregu gatunków zwierząt (owady, mięczaki i in.).