Brała udział w organizowaniu środków opatrunkowych, zbieraniu broni i amunicji, niszczeniu dokumentów oraz niesieniu pomocy rannym i grzebaniu poległych. Po wysiedleniu przez Niemców z Gdyni wyjechała z synem do Krakowa. Tam wstąpiła do Związku Walki Zbrojnej. Poszukiwana przez Gestapo ucieka przez Węgry do Syrii, gdzie zaciągnęła się do 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Ranna podczas bitwy pod Monte Cassino w Bari redagowała gazetę dla młodzieży „Dziatwa”. W 1947 roku została zdemobilizowana. Wróciła razem z synkiem do Polski 30 kwietnia 1947 roku płynąc pierwszym powojennym rejsem na Ms Batory. Jako osoba, która wróciła z Zachodu, nie znalazła pracy zgodnej z wykształceniem. Zatrudniła się w Spółdzielni Inwalidów Bałtyk i szyła rękawice robocze. Po 1956 roku organizowała wystawy i eksport wyrobów hafciarek kaszubskich. W ramach ZBoWiD-u spotykała się z młodzieżą opowiadając o obronie Gdyni w 1939 roku. Działała w Związku Tatarów Polskich i Muzułmańskim Związku Religijnym.