Kontynuowała prace Huldy Garborg, choć prezentowała inne podejście – była zwolenniczką upowszechniania oryginalnych tradycji (zarówno w muzyce, jak i strojach ludowych), a Garborg stawiała na modernizację i adaptację nowych wzorców. Semb przez wiele lat działała w Radzie Narodowej ds. Strojów narodowych.
Pisała książki i śpiewniki, m.in. Atten norske folkedansar (Osiemnaście norweskich tańców ludowych) z aranżacją na fortepian autorstwa Carstena Carlsena (1917), Norske Folkeviser (1920), instruktaż tańca ludowego (1921) powstały po 3 latach badań w USA oraz 4 tomy publikacji o norweskich tańcach ludowych (Norske folkedansar) wydanych między 1922 a 1958. Opublikowała też książkę dla dzieci Danse, danse dokka mi (1958), za którą dostała nagrodę Ministerstwa Kościoła i Edukacji dla dzieci. Zbierała też informacje o grach i zabawach dzieci i młodzieży.
Była członkinią honorową Norweskiego Stowarzyszenia Młodzieży.
Została wyróżniona Krzyżem I klasy Orderu św. Olafa (1954).
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Oslo Kategoria:Norwescy folkloryści Kategoria:Norwescy pisarze Kategoria:Norweskie aktorki teatralne Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Olafa Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1970