Po autopsji jednej z ofiar, która zmarła na skutek uduszenia, przyjęto hipotezę o dusicielu, a wobec rozległego obszaru jego działania skupiono się na podróżnych i domokrążcach. Seefeldt był dopiero drugim podejrzanym w sprawie, a obciążył go fakt popełnienia kolejnej zbrodni po aresztowaniu i samobójstwie poprzedniego podejrzanego oraz zeznania dziecka, które poszło z Seefeldem do lasu, ale zdołało uciec.
Oficjalnie oskarżono Seefelda o 12 morderstw, jednak szacuje się, że mógł dokonać stu nieudokumentowanych zbrodni, a opinia publiczna przyjmowała ich liczbę na minimum 30. Dla władz III Rzeszy szczególnym problemem był fakt, że zabójca był w pełni Aryjczykiem. Początkowo Seefeld nie przyznawał się do winy, jednak pod wpływem tortur przyznał się do zabijania za pomocą trucizny, choć było to sprzeczne z materiałem dowodowym.
21 lutego 1936 r. sąd skazał go na śmierć poprzez ścięcie – obrona wniosła do sądu o ułaskawienie, lecz wniosek odrzucono. Wyrok wykonano 23 maja 1936 r. w więzieniu w Schwerinie. Przed ścięciem Seefeldta wykastrowano.
Przypisy
Kategoria:Niemieccy zegarmistrzowie Kategoria:Niemieccy seryjni mordercy Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1936 Kategoria:Ludzie urodzeni w Poczdamie Kategoria:Straceni przez dekapitację