Jako bazę dla Jaguara wybrano projekt lekkiego samolotu szturmowego Breguet Br.121, który jeszcze nie został oblatany, ale był poprzednikiem zbudowanego dla krajów NATO prototypowego samolotu Br.1001 Taon (nie wszedł on do produkcji, gdyż przegrał rywalizację z włoskim Fiatem G.91). Produkcją silników miało się zająć inne konsorcjum brytyjsko-francuskie złożone z firm Rolls-Royce i Turboméca, które wspólnie zbudowało silnik Adour.
W międzyczasie program samolotu ze zmienną geometrią skrzydeł AFVG został zlikwidowany ze względu na brak funduszy. 9 stycznia 1968 rządy Francji i Wielkiej Brytanii podpisały kolejne porozumienie dotyczące samolotu Jaguar, w którym zobowiązały się do zakupienia po 200 egzemplarzy tej maszyny. Strona brytyjska zamówiła 110 dwumiejscowych maszyn w wersji B i 90 jednomiejscowych samolotów szturmowych Jaguar S (od Strike – szturmowy), natomiast Francja pozostała przy zamówieniu dla lotnictwa po 75 egzemplarzy samolotów wersji E i A, zamawiając dodatkowych 10 maszyn Jaguar E dla lotnictwa marynarki wojennej Aeronavale i 40 przystosowanych do lądowania na lotniskowcach maszyn Jaguar M (od Marine - morski).
W styczniu 1970 na podstawie doświadczeń z trwającej wojny wietnamskiej Brytyjczycy zmienili zamówienie na 165 Jaguarów w wersji S i tylko 35 w wersji B.