W 1928 roku Sudek rozpoczął współpracę z organizacją Družstevní práce, która wydała jego pierwsze portfolio: wybór z fotografii katedry św. Wita, który ukazał się w liczbie 120 podpisanych i numerowanych egzemplarzy. Sudek fotografował obrazy dla magazynu „Volné Směry”, dzięki czemu nawiązał więź ze współczesnymi malarzami, a w szczególności z Františkiem Tichým i Emilem Fillą. W latach 30. wziął udział w licznych wystawach zbiorowych, w tym w międzynarodowej wystawie fotografii w pawilonie Mánes w 1936 roku, w której prezentowano jego dzieła obok prac takich artystów, jak László Moholy-Nagy, John Heartfield, Man Ray, czy Aleksandr Rodczenko.
Od wybuchu II wojny światowej zaczął żyć w odosobnieniu. Skupił się na tworzeniu martwych natur, serii przedstawiających widoki z okien lub bezpośredniej okolicy swego atelier, takich jak Okno mého ateliéru (1940–1954), Procházka po mé zahrádce (1944–1953), Zahrádka mého ateliéru (1950–1970), czy Zátiší na okně mého ateliéru (1950–1958). Jego powojenne fotografie charakteryzowały się senną, niedookreśloną atmosferą i aurą tajemniczości. Po tym, jak w 1940 roku zobaczył stykówkę negatywu z 1905 roku, przestał tworzyć powiększenia swych zdjęć. Od tego czasu stykówki stały się jednym z charakterystycznych aspektów jego twórczości.