Istotne znaczenie dla przebiegu wojny miała obecność w strefie walk i okolicznych rejonach ludności chrześcijańskiej (Ormianie, Grecy i Asyryjczycy), w których „lojalność” „wątpiły” władze tureckie. W końcowej fazie wojny ormiańskie formacje ochotnicze, pozostające pod silnym wpływem obu partii politycznych („dasznacy” i „hunczacy”) oraz zwolenników zjednoczenia ziem ormiańskich w państwie rosyjskim, uzyskały spore znaczenie. Po stronie wojsk rosyjskich walczły także oddziały jezydzkie i asyryjskie.

Początkowo front biegł wzdłuż granicy rosyjsko-tureckiej od Morza Czarnego przez jezioro Wan do jeziora Urmia, ale później działania wojenne rozprzestrzeniły się także na terytorium Persji. Walki toczyły się w trudnym, górzystym terenie i surowym klimacie, na terenach o słabo rozwiniętych liniach komunikacyjnych.

Do końca 1914 roku Armii Kaukaskiej udało się pokrzyżować plany Imperium Osmańskiego dotyczące zajęcia rosyjskiego Zakaukazia i przenieść działania wojenne na terytorium Turcji. Główną rolę w tym odegrała zwycięska bitwa pod Sarıkamış. W tym samym okresie doszło do najazdu wojsk rosyjskich, tureckich i anglo-indyjskich na terytorium Persji w ramach kampanii perskiej.