Na początku 1918 roku armia rosyjska została prawie całkowicie wycofana z frontu kaukaskiego. Wojska tureckie, którym stawiały opór już jedynie rozproszone elementy Ochotniczego Korpusu Ormiańskiego, przeszły do ofensywy i zajęły Arsingę, Trabzon i Erzurum. Wraz z odbiciem Erzurum Turcy faktycznie odzyskali kontrolę nad całą wschodnią Anatolią, wychodząc na granicę z 1914 roku.
Oficjalnie Front Kaukaski przestał istnieć w marcu 1918 roku w związku z podpisaniem przez Rosyjską FSRR traktatu pokojowego z państwami centralnymi. Obwód batumski i karski znalazły się pod kontrolą wojsk tureckich.
W tym okresie Imperium Osmańskie prowadziło negocjacje pokojowe w Trabzonie i Batumi, najpierw z Komisariatem Zakaukaskim i Zakaukaską Demokratyczną Republiką Federalną, a później z niezależnymi Gruzją, Azerbejdżanem i Armenią.
Pod koniec I wojny światowej zawarto rozejm w Mudros pomiędzy Imperium Osmańskim a państwami Ententy, a później podpisano traktat pokojowy z Sèvres.