w 1966 został prelegentem tej organizacji, w 1967 został delegowany przez zarząd do składu sanockiej delegatury Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Rzeszowie. W 1976 otrzymał zaświadczenie kombatanta.

W Sanoku nadal uprawiał fotografowanie. Jego fotografie w liczbie sześciu wydrukowano w pierwszym wydaniu publikacji pt. Sanok i okolice z 1958 autorstwa Stefana Stefańskiego. W mieście przyjaźnił się ze Zdzisławem Beksińskim, także czynnym fotografikiem. Przez wiele lat był prezesem oddziału Polskiego Towarzystwa Fotograficznego w Sanoku, założonego w 1955 (wzgl. Sanockie Towarzystwo Fotografizne). Po rozkładzie działalności STF nawiązał współpracę z Folkwangschule für Gestaltung w zachodnioniemieckim Essen. Publikował w wydawnictwach tej szkoły. Do połowy lat 90. wykonał około 300 zdjęć. Po latach, w 2009 jego zdjęcia zostały wydane w albumie pt. Sanok. Fotografie archiwalne – Tom I, w przygotowaniu Andrzeja Romaniaka (były to m.in. fotografie przedstawiające dom Beksińskich w Sanoku, dokumentujące budowę Szpitala Specjalistycznego w Sanoku). Od sierpnia 1939 pasjonował się także lotnictwem, przez lata zbierał książki i przedmioty związane z samolotami, wykonywał ich modele i posiadał ich bogaty zbiór (w modele zaopatrywał go z Wielkiej Brytanii pochodzący z Przemyśla Kazimierz Reguła; w 1985 kolekcja Juliana Rudaka liczyła około 200 modeli). Konstruował także modele żaglowców i okrętów.