Okres powojenny Od 1946 do 1947 pracował jako oficer marynarki w porcie Gdańskim na stanowisku kierownika taboru pływającego. Pod koniec września lub w październiku 1947 został aresztowany pod zarzutami przejmowania funkcjonariuszy UB do konspiracji niepodległościowej oraz pomocy Stanisławowi Mikołajczykowi przy ucieczce z kraju. Początkowo, przez 10 dni był przetrzymywany w więzieniu w Trzciance, w więzieniu we Wronkach oraz w Poznaniu. Następnie został przewieziony do Rzeszowa, gdzie najpierw był przetrzymywany w siedzibie Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego, a następnie w gmachu prowadzącego śledztwo Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Rzeszowie przy ulicy Jagiellońskiej. Stamtąd dwukrotnie był przenoszony do lochów na rzeszowskim zamku, gdzie przebywał dwa tygodnie w październiku 1947 oraz trzy tygodnie w marcu 1948. W czasie śledztwa prowadzonego przez Wacława Świderskiego został odwiedzony w celu przez ministra bezpieczeństwa publicznego Stanisława Radkiewicza, przekonującego go, że ostatecznie przyzna się do winy. Pod koniec marca 1948 wraz z trzema innymi więźniami był skierowany do porządkowania dziedzińca zamkowego, w tym do zniwelowania zapadliny na placu za bramą wjazdową, według niego powstałej w miejscach pochowków.