Jego celem była eksterminacja komunistów, Żydów i jeńców wojennych na Białorusi, dowodząc Einsadzkommando brał udział m.in. w likwidacji getta w Mohylewie, gdzie 19 sierpnia 1941 r. zamordowano 3726 Żydów. Od kwietnia 1942 r. do stycznia 1945 r. był szefem komisariatu policji państwowej, a od 15 lipca 1943 r. do 8 grudnia 1944 r. pełnił obowiązki nadburmistrza Łodzi, odpowiedzialnego za deportację ponad 100 tys. Żydów do obozu zagłady w Chełmnie. Ostatnie miesiące wojny spędził w Poczdamie, przyjmując fałszywe nazwisko Karl Evers, trafił do niewoli amerykańskiej, a później brytyjskiej, z której zwolniono go w sierpniu 1945 r. Do aresztowania 21 kwietnia 1958 r. mieszkał i pracował w Niemczech. W procesie przed sądem w Monachium I 21 lipca 1961 r. został uznany za winnego zbrodni na terenie ZSRR i skazany na 10 lat więzienia, a w drugim procesie przed sądem w Hanowerze 18 listopada 1963 r. został skazany na 13 lat więzienia z zaliczeniem poprzedniego wyroku, za zbrodnie popełnione w Łodzi. Odbył jednak tylko część tego wyroku, gdyż został zwolniony w lipcu 1969 r. z powodu przejściowego pogorszenia się stanu zdrowia.