W 1761 r. uzyskał tytularne biskupstwo Tyberiady oraz został biskupem pomocniczym przy biskupie wrocławskim Filipie Gothardzie Schaffgotschu. Dwa lata później mianowano go generalnym wikariuszem. Po wygnaniu w 1766 r. biskupa Schaffgotscha na Śląsk Austriacki, jako wikariusz apostolski przejął faktyczne rządy w diecezji wrocławskiej, której zdecydowana większość znalazła się w granicach królestwa Prus. Był lojalny wobec władz państwowych, przy czym wykazywał pełne posłuszeństwo decyzjom Stolicy Apostolskiej. Ogłosił rok 1776 Rokiem Jubileuszowym.
Żywo popierał chrześcijańskie nauczanie i gorliwie wizytował parafie. Założył fundację na rzecz biednych i chorych: w szpitalach Matki Boskiej Bolesnej i św. Wojciecha we Wrocławiu oraz w Namysłowie. Przyczynił się do odbudowy po wojnach śląskich wrocławskiej katedry, a po swojej śmierci w 1781 r. został pochowany w katedrze wrocławskiej, w kaplicy Aniołów StróżówJózef Pater, Poczet biskupów wrocławskich, Wydawnictwo DTSK Silesia, Wrocław 2000, str.101..
Przypisy
Zobacz też Strachwitz biskupi wrocławscy