Leopold Awierbach, właśc. Iser-Lejb Mejer-Szołomowicz Awierbach (ros. Леопо́льд Леони́дович Аверба́х, właśc. Исер-Лейб Меер-Шоломович Авербах, ur. 8 marca 1903, zm. 14 sierpnia 1937) – radziecki krytyk literacki.
Krewny Jakowa Swierdłowa, szwagra Gienricha Jagody. W latach 20. i 30. był w literaturze radzieckiej jednym z liderów grupy "napostowców", skupionych wokół pisma "На литературном посту" (gdzie był redaktorem). W 1925 opublikował "tezy kwietniowe", w których przyczyną kryzysu w literaturze ogłosił "przejście wydziału prasowego Komitetu Centralnego od nieprzyjaznej neutralności do wrogich przemówień przeciwko "napostowcom". W 1926 wydał oświadczenie w czasopiśmie "Bolszewik" o nasileniu walki klasowej w kulturze, polegającej głównie na zwalczaniu "starej kultury". Aktywnie występował przeciwko Trockiemu.
Był jednym z trzech redaktorów (wraz z M. Gorkim) zbioru, w którym radzieccy pisarze i działacze kultury gloryfikowali pracę więźniów przy budowie Kanału Białomorsko-Bałtyckiego (1934).
W grupie "napostowców" Awierbach próbował ustanowić osobistą dyktaturę, atakując nieprzyjaznych pisarzy. Jego postać jednego z najbardziej agresywnych krytyków literackich stała się najprawdopodobniej pierwowzorem Berlioza w powieści M. Bułhakowa "Mistrz i Małgorzata".