Remonstranci, a właściwie Bractwo Remonstrantów (Remonstrantse Broederschap) – protestanckie wyznanie powstałe na początku XVII wieku w Republice Zjednoczonych Prowincji w wyniku rozłamu w Holenderskim Kościele Reformowanym. Potępione przez Synod w Dordrechcie, pomimo początkowych prześladowań remonstranci przetrwali w Niderlandach jako małe, ale wpływowe wyznanie o wyraźnie liberalnym obliczu. W II połowie XVII wieku przyjęli w swoje szeregi małą grupkę uchodźców religijnych z braci polskich, wygnanych po 1660 roku.

Powstanie Za początek wyznania uważa się rok 1606, kiedy Jakub Arminius (1560-1609), profesor teologii na Uniwersytecie w Lejdzie, wystąpił z krytyką kalwińskiego nauczania o predestynacji. Nie kwestionował on tyle samego dogmatu, ale jego dominujące nauczanie, twierdząc, że Bóg nie tyle chce jednych potępić, a drugich zbawić, ale raczej wie, kto będzie zbawiony, a kto nie. Arminius podnosił także prawo każdego duchownego do wolności nauczania z ambony. Z repliką przeciw Arminiusowi wystąpił jego kolega z uniwersytetu Franciszek Gomarus (1563-1641).