Opowieści o śledztwach komisarza dają pretekst do refleksji autora nad psychologicznymi uwarunkowaniami zbrodni, a także nad problemami odpowiedzialności karnej i moralnej.
Skłonności i upodobania Maigret nie umiał pływaćMaigret i trup bez głowy, Wrocław 2004.; nigdy też nie nauczył się prowadzić samochoduMaigret i sąd przysięgłych, Toruń 2009, s. 106. – zadanie to zwykle powierzał któremuś ze swoich inspektorów (lub własnej żonie), zadowalając się rolą pasażera. Spośród swych współpracowników najbardziej cenił najstarszego i doświadczonego inspektora Janvier, ale do ulubieńców należał inspektor Lapointe.
Palił wyłącznie fajkę, których miał cały zestaw. W trakcie pracy śledczej pił sporo, nigdy jednak nie przekraczając stosownej granicy. Oprócz stale wypijanego butelkami piwa (przede wszystkim z baru-piwiarni „Dauphin” sąsiadującego z paryską siedzibą policji na Quai des Orfèvres), w barach i restauracjach często lubił popijać białe wino, nawet szklankami, o wiele rzadziej – calvados (w chłodnej porze roku – nawet grog), natomiast jako aperitif preferował pastisMaigret i pan Charles, Toruń 2009, s. 66.. W tej potrzebie miał też swoje dziwactwo: od początku do końca danego śledztwa pił ten sam alkoholPomyłka Maigreta, Warszawa 1981, s.