Alfons Wacław Schulz, także Szulc (ur. 5 marca 1872 w Tymawie, zm. 25 czerwca 1940 w KL Stutthof) – polski duchowny katolicki, działacz narodowy na Pomorzu, senator III kadencji w II RP.

Życiorys Urodził się w wielodzietnej rodzinie rolnika Jakuba (ur. ok. 1836) i Marii z Binerowskich (1842–1909). Uczęszczał do progimnazjum biskupiego Collegium Marianum w Pelplinie (1880–1890), później do gimnazjum klasycznego w Starogardzie, gdzie w 1893 zdał maturę. Następnie studiował filozofię i teologię w Seminarium Duchownym w Pelplinie, po ukończeniu którego 27 marca 1898 przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w parafiach: Trójcy Świętej w Oliwie, św. Ignacego Loyoli w Starych Szkotach, Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chełmnie, Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kartuzach, Świętej Trójcy w Wejherowie, św. Michała Archanioła w Lipuszu, Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Chojnicach (1902–1906). Od lipca 1906 do 1931 był proboszczem parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Konarzynach na Kaszubach.